تقديم به عليرضا فرهومند

                                                                چشم من چراغ من

عينك و عصاي من

 فرق مي كند با ماسك ودستكش هاي شما

كه نه ماه به صورت و دست ها زديد

وراه رفتيد وزندگي كرديد.

بعد از اين من هر عصر به گوركن ها سلام كردم

و اسم روي گور ها را بلند خواندم

و نه ماه و يك روز است كه كابوس هاي بعد از ظهرم خواب تصادف آرواره هاي كلماتم

                                                                                        (با آنتراکت بنری مه آلود     

 من هيچ وقت ترجيح نداده ام اين دستكش ها را                                     

و جاي زخم شبيه كارد ها را

من هر چه فكر مي كنم

نمي توانم هيچ ارتباطي بين دستكش ها و اين كلمات باقي بگذارم

من هر چه فكر مي كنم

اين دستكش ها فقط مي توانند

آهنگي باشدكه توي ضبط صوت مي چرخد مي دود  وُ مي چرخد

و پا هايي كه در جا مي دوند

در جا تند تند مي دوند .

نه ماه وقت كمي نيست؟