و سرم با چيك چاك ساعت چكه چكه مي چكد روي نخاله هاي روزنامه ي ديروز خبر بدي نوشت.

سرطان دهانش را باز مي كند؛ مي بلعد؛ نخورده قي مي كند؛ ملافه ها خيس چرك است.

هيچ كس تحويل نمي گيرد چشمان زردي را كه زمان تمام شد.

و پرستار از مرخصي برگشت.

_.

صورتم قهوه اي مي شود؛
پيشاني ام پر از كرك هاي سفيد و نرم
تو شلّاقم مي زني...
ماهي هاي قهوه اي پوستم شقّه مي شوند
پيشاني شان فلس هاي سفيد سردي دارد.

توشلّاق را در هوا مي چرخاني

كرك نرم ماهي هاي روي شلّاقت، هوا را پر از اسب ماهي مي كند.

تو بارها را زمين مي گذاري.
تو خواب مي روي.
اسب ماهي هاي خواب آلود توي هوا كالسكه مي رانند.

به تو گفتم آسمان من!

مشكلات عجيب خلق مي شود

يك هو تو را مي اندازد توي خلسه اي كه به توگفته بودم

قبلاً آدم ها فرق مي كردند

شكل هاي حلزوني ذهنشان

لبخند عميق دندان نيششان

مرگ هاي متوالي در خود داشت،

مرگ هاي متوالي

كه بوي عطر مي داد

خاصه به شكل تشنّج يك مار پيچ از گلوي تو

از دهان تو

بر روي پله هاي متواليِ پيچ در پيچِ  الموت كه مال سال هاي متوالي گذشته بوده

جايي كه اسب ها سم مي كوبيدند

 به درّه ي گلو گاه تشنّج مارپيچ هايي

كه از دهان تو؟ يا من؟ بيرون مي آمد؟